“Türk aydınını kişiliğiyle, ahlakıyla birlikte yazmayı
deniyorum. Bu aydını eyleminin ürünü olarak ele almamdan
ileri geliyor; eylem, kesinlikle kişiliği ve ahlakı belirliyor.”
Yalçın Küçük, aydın tartışmalarına kaldığı yerden devam
ediyor!
1930’lu yılların sonundan 1950’li yıllara kadar olan süreci
“Restorasyon Dönemi” olarak tarif eden Küçük, bu uğrakta
aydının kayan zeminini, aydına yüklenen popülizm zehrini ve
şabloncu düşünce biçimlerini deşifre ediyor.
Devamında Küçük, Türk aydınının teorik açmazlarını
çözümlüyor: Ütopya ve polisiye edebiyat geleneğinin zayıflığı,
aydını, akılcı bir düzenin olanaklarından, dedüksiyon ve analiz
yetisinden uzaklaştırıyor. Mizah, teorik kısırlık karşısında
mücadeleci aydınının önemli bir damarı oluyor. Bir aydın
olarak Aziz Nesin’in kendini inşası, bu bağlamda işleniyor.
Küçük’ün kapanışı, “Aydınlar Dilekçesi” olarak bilinen karşı
çıkışın serimi oluyor. “Eylülist” rejime karşı çıkan aydınların
“tepki duyabilen ve tepkisini yüreklilikle dile getirebilen” bir
halk için verdikleri mücadele selamlanıyor.
Aydın Üzerine Tezler 4, bulutsuz bir gökyüzünde patlayan
yıldırımlar gibi, “eylülist” rejimin üzerine yürüyen gök
gürültülerini anımsatıyor.
Renk Bilgisi
karışıkçokrenkli